zəqqum : is. [ər.]

  • Acı meyvəsi olan bircins ağac; ağı ağacı. [Xortdan:] Odabaşıdanxahiş etdim ki, zəqqum ağacını mənə göstərsin.Ə.Haqverdiyev. // Bu ağacın meyvəsi
  • məc. Çox acı şey haqqında. Heyif olduyarın şirin söhbəti; Zəhərə, zəqquma, ağıyadöndü. Molla Cümə. Görürəm Muğanın,Milin havası; İndi acı deyil bir zəqqum kimi.R.Rza.◊ Zəqqum! zəqqum yeyəsən! – qarğış,söyüş mənasında. [Vəzir:] Zəhirmar, zəqqum,sən mənə elə xörək yediribsən ki, bir ay dayeməsəm acmanam. M.F.Axundzadə. Zəqqumkimi – zəhər kimi (çox acı). Həyat birzəqqum kimi; Görünürdü o xana. S.Vurğun.[Xanpəri] heç nə deyə bilmədi, cavab verəcəyisözlər zəqqum kimi boğazına yığılıb xirtdəyinətıxandı. Ə.Vəliyev. Sifətindən (üzündən)zəqqum yağmaq – çox acıqlı, hirsli,qaşqabaqlı adam haqqında. Gözünü kövşənəzilləyib həyatını torpağa bağlamış kəndlilərinsifətindən elə bil zəqqum yağır, zəhərələnirdi. Ə.Vəliyev.

  • Bir cevap yazın