zibil : is.

  • Evlərdə, küçələrdə və s.-dəyığılaraq onları zibilləndirən tör-töküntü, tullantı.Evin zibilini süpürüb atmaq. – BizimCəfərin anası ev-eşiyi süpürüb, yığılan zibilievin qabağına atırdı… C.Məmmədquluzadə.O gündən hamamın qapısı mismarlandı, qabağınazibil tökülməyə başlandı. Çəmənzəminli.// məc. dan. Lüzumsuz, yararsız, heçbir qiyməti, dəyəri olmayan şey haqqında.Bu zibili buradan götürün
  • məc. Çox pis, yaramaz, murdar, alçaq,rəzil adam haqqında (bəzən söyüş mənasında).Zibilin biri zibil. // məc. Yararsız,ləyaqətsiz, aciz, bacarıqsız adam haqqında.[Molla:] Amma öz aramızdı, heç cavanlıqdada bir zibil deyildim. “M.N.lətif.”◊ Zibil kimi – həddən artıq çox, bol (bəzənhəddən artıq çox olduğu üçün qiymətdəndüşmüş şey haqqında). İndi pul zibil kimi,fəqət həvəs yox. Qüvvət gedib. N.Nərimanov.Zibili çıxmaq – həddindən artıq çoxaldığıüçün qiymətdən düşmüş, əhəmiyyətini itirmiş,gözdən düşmüş şey haqqında.
  • Bir Cevap Yazın