zəm-zəm : is. [ər.] Məkkənin yanındaolub, suyu dindar müsəlmanlar tərəfindənmüqəddəs sayılan bir quyunun adı (klassikşeirdə təmizlik, paklıq, saflıq, duruluq rəmzikimi işlənir). Köysünə vuran həcər kimi daş;Zəm-zəm kimi gözdən axıdan yaş. Füzuli.Zəm-zəm tək oldu kuyinə əşki rəvan, rəvan;O, Kəbə içrə görmədi əhli-səfa, səfa. S.Ə.Şirvani.Çalxanır sonalar, çığrışır qazlar; Zəmzəmzümzüməli göllərin, dağlar! Aşıq Ələsgər._ Abi-zəmzəm – b a x ab.

Bir Cevap Yazın