zəhm : is. [fars. “səhm”dən]

  • Qorxu,vahimə, dəhşət; qorxu, vahimə, dəhşət doğuranhal, görünüş. Dəmirçioğlu baxdı ki, bubir yekəpər, kələ-kötür adamdı, üz-gözündənzəhm yağır. “Koroğlu”. Əlipaşanın zəhmicanına çökdü, səbr eləməyi məsləhət gördü.Mir Cəlal. _ Zəhmi basmaq – qorxutmaq,bərk qorxuya salmaq, vahimələndirmək, dəhşətəgətirmək. Zəhmi yarılmaq – bərk qorxmaq,bağrı yarılmaq, dəhşətlənmək. Bəli,Məhəmməd də [devlərə] qoşuldu. Az zamaniçində bu elə pəhlivan oldu ki, kimin meydanınagirsəydi zəhmi yarılardı. (Nağıl)
  • Zəhmlə, zəhmilə şəklində – qəzəblə,hiddətlə, çox acıqlı bir halda. Cənab BaxNemətin gözlərinə elə bir zəhmlə baxdı ki, tələbəninvücuduna titrətmə düşdü. Çəmənzəminli.
  • Bir Cevap Yazın