zəf : is. [ər.] klas. Zəiflik, qüvvətsizlik,üzgünlük. Mana bu zəfü bihallıq, sağınma,pirlikdəndir; Gözün fikri məni yorğun salıbahu qovanlartək. Q.Zakir. Zəf eylədi acizməni, qaldım əməlimdən; Çəkdim nə ziyanlıq?!M.Ə.Sabir. Bir dəfə Sofiya xanım studentinbaxışından qorxmadı, gözlərinin içinədik baxdı. Lakin ruhuna sükut gəlmədi. Zəfiniduydu və başını yastığa söykəyərək ağladı.Çəmənzəminli.

Bir Cevap Yazın