vəfa : is. [ər.] Sözünün üstündə durma;borcunu, təəhhüdünü yerinə yetirməkdəmöhkəmlik; səbat, etibar. Gördük bəyü bəyzadələrinyoxdu vəfası; Çox-çoxdu cəfası.M.Ə.Sabir. // Məhəbbətdə sədaqət. Rəqibqılsa cəfa, mən vəfa, vəli şadam; Ki, yaxşıyaxşıya uğrar, yaman yamana yetər. Füzuli.Vəfa rəsmin tutub gəl, ey pəri, cövrü cəfadankeç. S.Ə.Şirvani. Xəzana meyl elədi, almadıvəfa nəzərə; Yetişdi bülbülə çox-çox qəmücəfası gülün. Natəvan.◊ Vəfa etmək – yetişmək, çatmaq kifayətetmək. Ömrü vəfa etmədi.

Bir Cevap Yazın